سینما مثبت: مسوولان سینمای ایران بارها و بارها در مصاحبههای خود برای سرمایه گذاران خصوصی در سینمای ایران فرش قرمز پهن میکنند اما در عمل صیانت و حفاظت لازم از سرمایههای شخصی صورت نمیگیرد و در اغلب موارد اولین تجربه علاقهمندان به سرمایه گذاری در این حوزه به آخرین تجربه آنها تبدیل میگردد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی خبری_تحلیلی سینمامثبت،سال ۱۴۰۲ فردی که به سرمایه گذاری در سینمای ایران علاقهمند شده بود؛ مبلغ بیست و پنج میلیارد تومان را برای ساخت فیلم به یک کارگردان جوان و قد بلند! طی قراردادی پرداخت میکند تا با این مبلغ یک فیلم بفروش ساخته و سرمایه گذار از قِبَل این سرمایه گذاری به سود برسد.این کارگردان که پیشتر با ساخت فیلمی تجاری به شهرت رسیده بود؛ به جای بهره برداری از این موقعیت وارد فاز سواستفاده شده و با پول دریافتی اقدام به فعالیتهای دیگر! میکند.گزارشهایی از گرایش این فرد به مواد مخدر نیز شنیده شده بود.
با گذشت زمان و عدم ساخت فیلم توسط این کارگردان، تهیه کننده وارد مرحله شکایت شده و حکم جلب کارگردان فوق را دریافت کرده و او را به زندان میاندازد.
کارگردان مذکور با تعهد به ساخت فیلم از زندان بیرون میآید و با توجه به حیف و میل پانزده میلیارد تومان از پول دریافتی پیش از آغاز فیلمبرداری، این کارگردان به سراغ تهیهکنندهای کم سابقه رفته و با پرداخت ده میلیارد تومان از او درخواست میکند تا ساخت این فیلم را به عهده بگیرد.این تهیه کننده نیز که مشهور به استفاده از همسرش در تمامی آثارش است؛ با پرداخت سه میلیارد تومان به یک بازیگر چهره تلاش میکند تا با هفت میلیارد تومان باقیمانده سر و ته فیلم را هم بیاورد. نکته قابل تامل اینکه لوکیشن اصلی فیلم یکی از کشورهای دوست و برادر همسایه بوده اما برای صرفه جویی، بخشهای زیادی از فیلم در کرج مقابل دوربین میرود!
با ته کشیدن هفت میلیارد تومان، تهیه کننده مذکور برای إتمام فیلم به سراغ فردی میرود که از مدتها قبل به حضور در سینمای ایران علاقهمند بوده و به دنبال فرصتی برای ورود میگشته است. این فرد که در حوزه واردات تجهیزات پزشکی فعال بوده تامین مالی ادامه فیلم را به عهده میگیرد بدون آنکه خبر داشته باشد فیلم صاحب دیگری هم دارد.
در نهایت فیلم ساخته میشود و به یکی از آثار برجسته از نظر سطح ابتذال در سینمای ایران تبدیل میگردد اما این تازه آغاز راه اختلاف و شکایت میان دو تهیه کننده فیلم است.
متاسفانه عدم نظارت مسوولان نظارتی سینمای ایران بر فضای این حرفه و مشغولیت آنها به برنامه ریزی برای برگزاری جشنوارههای سینمایی که خود دبیر آن هستند؛ باعث بروز چنین اتفاقهایی و به تبع آن فرار سرمایه و تبدیل شدن سینمای ایران به یک عرصه کلاهبرداری میگردد.
سینما مثبت آماده انعکاس دیدگاههای افراد،سازمانها و نهادهایی است که نام آنها در این مطلب آمده است.
