سینما مثبت: پس از گذشت سه دهه از ساخت فیلم بازمانده به کارگردانی شادروان سیف الله داد و تولید انبوهی از فیلمهای ضعیف و بیارزش درباره مقاومت مردمی فلسطین،سرانجام منوچهر محمدی تهیه کننده بازمانده اثر قابل تامل دیگری را درباره موضوع فلسطین ساخته است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی خبری_تحلیلی سینمامثبت،سرزمین فرشتهها بر اساس طرحی از منوچهر محمدی ساخته شده است. فیلمی درباره یک خانم معلم فلسطینی که تمام اعضای خانوادهاش را در حمله پهبادی اسرائیل از دست داده و حالا با حمله اسرائیل به فلسطین پس از هفت اکتبر، به جای عقب نشینی تصمیم میگیرد در شهر بماند.در کنار این حضور، کودکان زیادی را در کنار خود جمع میکند و با آنها فضایی لطیف و شاعرانه میسازد تا جنگ را برای کودکان قابل تحمل کند.
سرزمین فرشتهها اثری جهانشمول است. فیلمی که میتواند در هر نقطهای از دنیا که جنگ و تهدیدی وجود دارد هم رخ دهد. حتی عراق و بوسنی و افغانستان.نکته قابل توجه اینکه به سیاق آثار ابراهیم حاتمیکیا، اثری از سربازان دشمن – اینجا اسرائیلیها- در فیلم نیست و در پایان فیلم هم که تانکهای اسرائیلی حمله میکنند،آرم و علامت و سربازی روی تانکها مشاهده نمیشود.این فیلم سقف بضاعت سینمای ایران برای پرداختن به مساله فلسطین است و نسبت به تمام آثاری که قرار بود طی دوسال گذشته با این موضوع ساخته شود – که خوشبختانه ساخته نشد-داستان و فضای قابل باورتری دارد و مشخص است که اصطلاحا پولی دور ریخته نشده است.فضاسازی عالی،خلق جغرافیایی قابل باور،بازی خوب بازیگران کودک و شخصیت اصلی -خانم معلم- همگی جزو مزیتهای فیلم است اما مشکل اصلی فیلم،«فیلمنامه» آن است.حجم فراوانی از خرده داستانها در فیلم مورد استفاده قرار گرفته و از میانه فیلم دیگر داستان و روایتی در کار نیست و فیلم متمرکز بر ارتباطهای کودکانه و فضای لطیف حاکم بر روابط آنهاست.ای کاش داستان روی یکی از همین کودکان متمرکز میشد و تماشاگر آن شخصیت را تا به انتها دنبال میکرد و با همان شخصیت ارتباط میگرفت.در شکل فعلی بیننده نمیداند باید با کدام شخصیت همراه شود؟
فیلم به زبان اصلی ساخته شده و از این حیث حس و حال خوبی به مخاطب منتقل میکند برای بیننده عادی دنبال کردن فیلمی با دو ساعت زیرنویس کار سختی است و البته بعید است دوبله فارسی بتواند این فضا را به مخاطب منتقل نماید.حجم دیالوگهای فیلم نیز زیاد است و در بخشهایی فیلم را به شدت پُرگو میکند.
پایان بندی فیلم به شدت یادآور ارتفاع پست ساخته ابراهیم حاتمیکیا و با تهیه کنندگی منوچهر محمدی است؛ جایی که در آن با سقوط هواپیما شخصیتها هریک جزیرهای که در آن افتادهاند را به رویای خود شبیه میبینند. اینجا در سرزمین فرشتهها فیلم تلاش میکند تا به جای تلخی و اندوه مضاعف، با حس و حالی امیدوارانه و در فضایی رویا گونه به پایان برسد که البته این پایان باز تناسبی با کلیت فیلم ندارد.
