سینمامثبت: چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر بار دیگر میزبان جمع کثیری از فیلمهای تولید شده توسط ارگانها است.این نهادها صرفا به ساخت فیلم و حضور در جشنواره کسب جایزه و پروپاگاندای تبلیغاتی آثار خود میاندیشند و برنامهای برای نمایش این آثار ندارند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی خبری_تحلیلی سینمامثبت،در سالهای اخیر نوع خاصی از فیلمسازی در سینمای ایران رواج یافته که به «سینمای ارگانی» معروف است؛ سینمایی با حجم فراوانی از پول و امکانات که تبدیل به صحنههای پُر خرج و اکشنهای زد و خوردی میشود و اغلب با جریان سازی خبری در طول برگزاری جشنواره و لابیگری، موفق به اخذ جایزه از جشنواره هم میشود تا سازمانهای تولید کننده این آثار به لذت لحظهای و معنوی- فرهنگی برسند اما با پایان جشنواره مشخص میشود که آثار تولید شده هیچ شانسی برای حضور در اکران عمومی ندارند و اگر هم فرصتی برای اکران آنها فراهم شود؛فروش جالب توجهی پیدا نمیکنند.
در جشنواره چهل و سوم فیلم فجر آثاری همچون: فیلم ۱۹۶۸ به کارگردانی امیرمهدی پوروزیری،اسفند به کارگردانی دانش اقباشاوی،اشک هور به کارگردانی مهدی جعفری
بازی خونی به کارگردانی حسین میرزامحمدی، پیش مرگ به کارگردانی علی غفاری،تاکسی درمی به کارگردانی محمد پایدار، خدای جنگ به کارگردانی حسین دارابی، شمال از جنوب غربی به کارگردانی حمید زرگرنژاد، صیاد به کارگردانی جواد افشار،موسی کلیم الله به کارگردانی ابراهیم حاتمیکیا و فیلم ناتور دشت به کارگردانی محمدرضا خردمندان حضور داشتند.از میان این آثار پُرشمار، موسی کلیم الله توانست نهمین فیلم در جدول فروش سینمای ایران باشد.سایر فیلمهای به نمایش درآمده هم اغلب موفق به تامین هزینههای شام و نهار خود نشدند. شباهت این آثار به یکدیگر به حدی بود که گاه صحنهای از یک فیلم میتوانست لای فیلم دیگر قرار بگیرد.دو فیلم بازی خونی و شمال از جنوب غربی به شدت با یکدیگر شباهت داشتند و اسفند و اشک هور هم که درباره یک موضوع توسط دو ارگان ساخته شده بودند. آثاری مانند خدای جنگ نیز ناتوان از اخذ سئانس جهت نمایش، در شرایط جنگ دوازده روزه در تلویزیون نمایش داده شدند و بازی خونی هم از این الگو تبعیت کرد. اما حجم فیلمهای ارگانی به نمایش درآمده واقعا قابل توجه است و این مساله نشان از فاصله زیاد سلیقه ارگانی با سلیقه مخاطب دارد و احتمالا چنین وضعیتی در انتظار فیلمهای بخش مسابقه امسال نیز هست.
بر همین اساس جشنواره فیلم فجر نه مکانی برای عرضه فیلمهای سینمای ایران بلکه بیشتر عرصهای برای بده-بستان مسوولان سینمایی با ارگانهاست. بر همین اساس است که حامیان مالی میتوانند جوایز جشنواره را نیز تحت الشعاع قرار دهند؛ به گونهای که این روزها شنیده میشود یکی از فیلمهای مدعی که سرمایه گذار آن زیر بغل جشنواره را گرفته تلاش فراوانی دارد تا به واسطه این بده- بستان چند جایزه از جشنواره دریافت کند.
سینما مثبت آماده انعکاس دیدگاههای افراد،سازمانها و نهادهایی است که نام آنها در این مطلب آمده است.
