سینما مثبت: با نزدیک شدن به نیمه دوم سال و گذشت بیش از شش ماه از نمایش برخی آثار سینمای ارگانی، عدم فروش برخی از این آثار به سوالی جدی برای اهالی سینما تبدیل شده است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی خبری_تحلیلی سینمامثبت،این روزها فیلمهای ارگانی لباس شخصی،نیمشب،تاکسیدرمی،خط نجات،بهشت تبهکاران و قمار باز بر پرده سینماها در حال نمایش است.فیلمهایی با حجم قابل توجهی بازیگر،پروداکشن گران قیمت،تبلیغات فراوان و حمایت رسانهای گسترده و البته با حداقلی از مشتری و تماشاگر.
لباس شخصی با گذشت شش هفته از اکران حدود شش میلیارد فروخته،نیمشب با گذشت بیست و شش هفته ده میلیارد تومان فروخته،تاکسیدرمی پس از بیست و پنج هفته هفده میلیارد تومان فروخته،خط نجات با گذشت بیست و پنج هفته حدود یک میلیارد و صد میلیون تومان فروخته و بهشت تبهکاران با گذشت بیست و شش هفته فقط یک میلیارد و پانصد میلیون تومان بلیت فروخته است.فیلم قمار باز نیز با گذشت بیست و شش هفته فقط یک میلیارد و نهصد میلیون تومان فروخته است.این اتفاق در شرایطی رخ داده که دو فیلم زندهشور و استخر با یک چهارم زمان اکران اغلب این آثار به فروشی بالای صد میلیارد تومان رسیدهاند.
طولانی بودن اکران این آثار ارگانی با وجود فروش اندک آنها نکته قابل تاملی است که نشان میدهد در سینمای ایران بیش از آنکه قواعد حرفهای حاکم باشد؛ أرادههای نهادهای خاص و حاکمیتی حکمفرماست و حتی آثار نفروش هم میتوانند برای مدتهای طولانی در اکران باقی بمانند. ضمن اینکه در آمار و ارقام اعلامی نیز تردید وجود دارد زیرا «خرید بلیت» فیلمهای ارگانی از سوی خود ارگانها امری مسبوق به سابقه است.
اما بیاعتنایی مردم به این آثار دلیل دیگری هم دارد: در طول سالهای گذشته ارگانها و نهادهای فعال در حوزه سینما با ایجاد محدودیتهای ناخواسته، سینماگران را از پرداختن به سوژهها و موضوعهای جدی منع کردند و آنها را به سمت سینمای کمدی و آثاری پوچ و بیمحتوا از نوع طنزهای بیتعهد به جامعه سوق دادند. در چنین فضایی،ساخت فیلمهای اجتماعی و جنگی نیز در اختیار ارگانها قرار گرفت. با بودجههایی کلان و البته داستانهایی ضعیف و مسوول پسند! به همین دلیل به مرور اعتماد عمومی نسبت به این آثار کاهش یافت و رفته رفته این نوع از سینما به حاشیه رفت و عملا سازندگان این آثار نیز به جای تولید فیلمهایی که با جامعه ارتباط داشته باشد؛ به دنبال تامین بیشتر نظر سفارش دهندگان رفته و عملا ارتباط واقعی خود با بدنه جامعه را قطع کردند.همین مساله چنین آثاری را از سکه و رونق انداخت و حالا در نتیجه إصرار بر پیمودن این مسیر غلط، با حجم انبوهی از فیلمهای ارگانی مواجه میشویم که مخاطب حرفهای سینما به آن اعتنایی ندارد و حتی قادر به برآوردن اهدافی که برای آن تولید شدهاند هم نیستند و در نهایت روزی سر از تلویزیون درخواهند آورد.مخاطب حرفهای آثار جدی نیز ترجیح میدهد نیاز خود را با تماشای آثار روز دنیا تامین و دنبال کند.
سینما مثبت آماده انعکاس دیدگاههای افراد،سازمانها و نهادهایی است که نام آنها در این مطلب آمده است.
