یکشنبه 16 مرداد, 1401

مقالات مرتبط

برنامه‌های محرمی فارابی و موزه سینما «بدون مخاطب» شد 13 مرداد, 1401 سازمان سینمایی در مقابل اسرائیل «دست به عصا» شد 11 مرداد, 1401 رییس سازمان سینمایی سرانجام به موضوع پلتفرم‌ها ورود کرد 10 مرداد, 1401 شجاع نوری «عرب نیا» می‌شود؟! 10 مرداد, 1401 چند نکته درباره سفر رییس سازمان سینمایی به عراق 09 مرداد, 1401
نظرات

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 + 15 =

  1. 1

    ستاره

    سلام
    نظر شما نه تخصصی و نه منتقدانه است. مگر شما باید تمام عواطف بچه‌ی طلاقی که از سمت والدین طرد شده را درک کنید که چنین توقعی از جواب پایانی ملینا نداشتید؟
    اگر مایل به همذات‌پنداری صددرصد با سوژه هستید، مستند پرتره‌ی خودتان را شروع کنید و راه را برای مستندسازانی که تلاش بر نشان دادن وضعیت واقعی کودکان بحرا‌ن‌زده دارند، ناهموارتر نکنید.

    مدیر سایت: دوست گرامی اگر مطالب یک اثر مستند یا داستانی به شکلی قابل باور عرضه نشود که همذات پنداری مخاطب را به دنبال داشته باشد چه فایده ای دارد؟ من کودکان طلاق زیادی دیده ام البته ملینا می تواند استثنا باشد اما در پایان فیلم نوعی وقاحت در رفتار این کودک است که امکان پذیرش او از سوی من مخاطب را سخت می کند ضمن اینکه فیلم مستند بوده و می شد این بخش را اصلاح یا حذف کرد.

    پاسخ
    1. 1.1

      وحید ضرغامی

      سلام چرا فیلم برای مردم در دسترس نیست که مردم هم ببینند و بتونن قضاوت کنند بنظرم بهترین قاضی مردم هستند تراخدا فیلم را برای مردم هم اکران کنید

      پاسخ
  2. 2

    ستاره

    ایرادی پیش نمی‌آید اگر شما که انگار زندگی ساده و همه‌فهمی را از سر گذرانده‌اید، هم‌ذات‌پنداری نکنید. یکی از دوستانم که تجربه‌ای مشابه داشت، اشک‌هایش بند نمی آمد. ضمن اینکه یکی از رسالت‌های سینمای مستند، فراهم کردن بستری برای تجربه‌ی زندگی‌های متفاوت است. اگر اندکی آشنا باشید، متوجه می‌شوید که چنین توقعی بی‌جاست.
    درمورد ملینا، این قضاوت شخصی شماست اما این‌که خودتان را در جایگاه قاضی قرار دهید و برای کودکی که چنین ناملایماتی را پشت سر گذاشته، حکم صادر کنید، تعصبات کورکورانه شما را می‌رساند.
    پیشنهاد می‌کنم با کودکان آسیب دیده هم‌نشینی و مراوده داشته باشید تا از خشم نهفته آن‌ها آگاه شوید. خشمی که به خوبی در فیلم نمایان شده و تحسین برانگیز است.

    مدیر سایت: افراد ممکن است برداشت های متفاوتی از یک اثر هنری داشته باشند. اتفاقا من زندگی ساده ای نداشته ام و کمابیش از چنین مشکلاتی آگاه و در بطن آن هستم اما فیلم به نظر بنده با مخاطب خود صادق نیست. فیلمساز طرف خواهرش است و آشکارا جانبدارانه به موضوع نگاه می کند. چطور مردی که به گفته مادر فیلم توانایی اداره زندگی نداشته دوباره ازدواج کرده اما همین مادر در زندگی خود دوباره با مشکل مواجه شده؟
    این کودک آسیب دیده به نظر نمی رسد. یک جوری از شدت توجه زیاد لوس شده

    پاسخ

تمام حقوق این سایت متعلق به سینما مثبت می باشد . طراحی شده توسط مدیا پلاس